Article Per Year (5 Year)
p-Index From 2021 - 2026
0
P-Index
This Author published in this journals
All Journal Journal of Fiqh and Usul
حسین ناصری مقدم, حسین
دانشگاه فردوسی مشهد
Law, Crime, Criminology & Criminal Justice

Published : 15 Documents Claim Missing Document
Claim Missing Document
Check
Articles

Found 15 Documents
Search

 1   2 
ضمان عاقله از نگاهی دیگر احمدوند, محسن; ناصری مقدم, حسین
فقه و اصول سال. Û´Û·, شماره. Û²: شماره پیاپی Û±Ã
Publisher : انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد

Show Abstract | Download Original | Original Source | Check in Google Scholar | DOI: 10.22067/fiqh.v47i21.20801

Abstract

مشهور فقیهان امامی بر این باورند که مسئولیت جنایت خطأیی محض (دیه) بر عهده نهادی به نام «عاقله» یعنی خویشاوندان پدری جانی است. این حکم از آغاز با چالش‌هایی «نظیر تضاد با اصل شخصی بودن مسئولیت کیفری» روبرو بود که فقیهان را وا داشت تا با ارائه توجیهات متفاوتی، چرایی آن را تبیین کنند. این نوشتار با تکیه بر قواعد، عمومات و اطلاقات قرآنی و با بهره‌گیری از فقه جواهری در پی اثبات این باور است که این رأی، با وجود مخالفانی چون شیخ مفید، اجماعی نیست و عمده مستند مشهور که روایات است، افزون بر تردیدهای جدی به لحاظ سند و دلالت، با عمومات، اطلاقات قرآنی و عقل مستقل، در تضاد است و قدر متیقن ادله روایی که فاقد معارض و مخالف است، ضمان عاقله را تنها در جایی ثابت می‌کند که عاقله، عهده دار سرپرستی و مواظبت از جانی بوده و یا عرفاً مسئول شمرده شود.
گونه‌های دلالت تقریر بر احکام شرعی علیزاده نوری, عطیه; ناصری مقدم, حسین; عابدی سرآسیا, علیرضا
فقه و اصول سال. Û´Û¹, شماره. Û´: شماره پیاپی Û±Ã
Publisher : انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد

Show Abstract | Download Original | Original Source | Check in Google Scholar | DOI: 10.22067/jfu.v49i4.22973

Abstract

تقریر، به عنوان یکی از اقسام سنت، عبارت است از اینکه سخنی در محضر حضرات معصوم بیان شود، یا رفتاری در حضور ایشان سر زند، یا عقیده‌ای در برابرشان ابراز گردد، و به‌رغم تمکن از ردع، موضعی اتخاذ گردد که حاکی از رضایت ایشان باشد؛ در انگاره فقیهان، سنت تقریری در عرض قول و فعل معصوم از حجیت برخوردار بوده و به عنوان یکی از ادله استنباط احکام در فرآیند استنباط، به‌شمار می‌رود. مسائل مختلفی در باب تقریر معصوم قابل بحث است؛ از جمله آن‌ها، بررسی قلمرو دلالی این قسم از سنت است که تاکنون به تفصیل بدان پرداخته نشده است. نوشته پیش رو با هدف تبیین این گستره و قلمرو، به بررسی دلالت تقریر بر انواع احکام، اعم از تکلیفی و وضعی پرداخته است.
A Critique on the Theory of the Necessity of the Oneness of Consort (Faḥl) حائری, فاطمه; ناصری مقدم, حسین; قبولی در افشان, محمد تقی
فقه و اصول سال. Û´Û¸, شماره. Û´: شماره پیاپی Û±Ã
Publisher : انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد

Show Abstract | Download Original | Original Source | Check in Google Scholar | DOI: 10.22067/fiqh.v0i0.23236

Abstract

Among the causes for the prohibition of marriage is fosterage, which is one of the most important issues of concern. There is consensus among the jurists of all the Islamic schools in that fosterage is one of the causes of prohibition. However, the issue disagreed upon is whether the source in fosterage causing the spread of sanctity (ḥurma) is the mother (murḍi‘a = foster mother) or the father (ṣāḥib laban = possessor of milk). The renowned majority of Imāmīs believe that what is valid in the spread of sanctity in fosterage is the oneness of the consort (faḥl); and their reason is (based on) the traditions that cause specification and limitation of several generalities, such as the Prophet’s (S.A.W) ḥadīth, “What is prohibited through fosterage would be prohibited through parentage (nasab), too”, and the verse of the Qur’ān, ﴾your [foster-] mothers who have suckled you and your sisters through fosterage﴿. (Al-Nisā’, 23) The renowned disapproving majority’s statement is that of Ṭabarsī, the author of Tafsīr al-Bayān, and another group of the Imāmīs, who have not considered as a precondition the oneness of consort in the fosterage causing the spread of prohibition. The reason for this statement is the generality of ḥadīth, inclusiveness of the verse, and the traditions of Muḥammad b. ‘Ubayda. The critical review of the two viewpoints and their reasons reinforce the unrenowned majority’s statement.
پژوهشی تطبیقی در مورد قاعدة «علی الید» و «الخراج» و تبارشناسی سند روایی آن‌ها («علی الید ما أخذت حتی تؤدیه» و «الخراج بالضمان») مصباح, هادی; صابری, حسین; ناصری مقدم, حسین
فقه و اصول سال. Û´Û¹, شماره. Û±: شماره پیاپی Û±Ã
Publisher : انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد

Show Abstract | Download Original | Original Source | Check in Google Scholar | DOI: 10.22067/fiqh.v0i0.27063

Abstract

مستند قواعد فقهی گاه روایتی با برداشت‌های متفاوت و گاه شیعه‌تبار، گاه سنی‌تبار و گاه مشترک بین شیعه و سنی است. مقاله پیش‌رو، با بیان کوتاه در مورد قاعدة «علی الید» و «خراج»، «دلالت سنجی» و «تبارشناسی» حدیث «عَلَی الیدِ مَا أخَذَتْ حَتَّی تُؤدِّیهِ» و «الخراج بالضمان» از منظر فریقین، به جستجو و تحقیق در مورد تبار این دو حدیث می‌پردازد. مشهور فقهای شیعه و سنی قاعدة علی الید را در عقد صحیح، منافع مستوفات و غیر مستوفاتِ عقد فاسد و غصب جاری می‌دانند و قاعدة خراج را در عقد فاسد و غصب جاری نمی‌دانند. از شیعه ابن حمزه و از سنی ابوحنیفه و ابو یوسف قاعدة خراج را شامل عقد فاسد و غصب می‌دانند. نگارنده ضمان در دو قاعده را مشترک لفظی و نسبت بین دو قاعده را تباین می‌پندارد و حدیث «عَلَی الیدِ مَا أخَذَتْ حَتَّی تُؤدِّیهِ» و «الخراج بالضمان» را همچون فقهای شیعه سنی‌تبار می‌یابد و با ارائة زمان ورود این دو حدیث به منابع فقهی شیعه و انگیزة استناد به آن، عمده‌ترین دلیل روایی قاعدة «علی الید» و «خراج» را برای فقهای شیعه ناکارآمد می‌یابد و فقط به‌عنوان تأیید دیگر ادله می‌توان انگاشت.
An Analysis of the Role of Assent in Commitment Bequest غلامی, ملیحه; سلطانی, عباسعلی; ناصری مقدم, حسین
فقه و اصول سال. Û´Û¹, شماره. Û²: شماره پیاپی Û±Ã
Publisher : انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد

Show Abstract | Download Original | Original Source | Check in Google Scholar | DOI: 10.22067/fiqh.v0i0.34984

Abstract

One of the challenges of civil jurisprudence is the nature of executorship of the will (commitment bequest = waṣiyyat ‘ahdiyya) and the issue of assent (qabūl) in it. The renowned majority of Imāmī jurists believe that assent is not a precondition in commitment bequest. Article 834 of civil law has also approved this view. Although in agreement with the renowned majority of Imāmī jurists, this article contradicts a number of indisputable legal and judicial rules such as the principle of sovereignty and free will, necessity of assent in contracts, denial of loss, and distress and constriction. On the other hand, it is also impossible to ignore the bequeather’s (muwassī) offer (ījāb) since the bequest would be left undecided and bring loss to him/her. Besides the generally accepted view, there are other views in this issue, including that after the death of the bequeather, if the executor (wasyy) has not accepted the execution of the will, he is entitled to reject or when the son is the executor of the father or if the execution of the will (wiṣāya) is not possible by anyone else except the executor himself, he should accept the execution of the will. After refutation and confirmation of the viewpoints, this writing would accept ‘Allāma Ḥillī’s view with a slight difference as follows: the bequeather is legally and lawfully obliged to inform the executor of his object of bequest and to secure his assent before his (the bequeather’s) death; in this case, no injustice is done neither to the bequeather nor the executor and the contradiction of the two principles of “no harm” would be eliminated.
Co-Authors احسان علی‌اکبری بابوکانی, احسان بی بی رحیمه ابراهیمی, بی بی رحیمه حسین حقیقت پور, حسین حسین صابری, حسین حسن غوث, حسن داود گوهری, داود سعید محسنی, سعید عباسعلی سلطانی, عباسعلی عبدالسلام امامی, عبدالسلام عطیه علیزاده نوری, عطیه علی کشاورز, علی علیرضا عابدی سرآسیا, علیرضا فاطمه حائری, فاطمه فقیهی صدر فقیهی صدر, فقیهی صدر هادی مصباح, هادی محسن احمدوند, محسن محسن جهانگیری, محسن محمد تقی فخلعی, محمد تقی محمد تقی قبولی در افشان, محمد تقی محمد مهریز ثانی, محمد محمدتقی فخلعی, محمدتقی ملیحه غلامی, ملیحه